WORK|OUT European Students’ Review

COMMUNICATION BITES

Dialogs from everyday life can reveal a different face of Brussels. The one without interpreters, spokespersons and assistants. Eavesdropping in and around Central Station by Lithuanian and Dutch ears.
By Milda Celiešiūtė (VILNIUS) & Malou Willemars, (RHENEN)

8.30 Ontbijt. “Bonjour! Un cafe au lait s’il vous plait et un eh... ça la?” Vragende ogen van een Spaanse backpacker, die eigenlijk niet weet hoe dat broodje heet dat er zo lekker uitziet. Hij wordt uit de brand geholpen door de man achter de toonbank, die zonder moeite op Engels overschakelt, en de jongen uitlegt dat hij naar een amandelcroissant staat te wijzen. ‘Au revoir!’, klinkt het als de jongen de broodjeszaak verlaat. ‘Goodbye’, zegt de man achter de toonbank terug.

8:32 Prie stoties įėjimo vyras groja akordeonu. Šalia ranką tiesia neregė moteris: “S’il vous plait, madam. S’il vous plait, Merci”. Visi ją lenkia.

8.40 Autobusų stotelė. Fabian (30). “I live just next to here and now am going to work. Today is my first day at the new job so I can not be late. I will work for the Belgian police and carry out investigations about Bosnian and Belgian crime connections”, — su prancūzišku akcentu sako jis ir pasuka link Gare Centrale, pasakęs, kad ir jo mama, ir senelė gyveno Briuselyje.

8.53 Metro 1a richting Koning Boudewijn. Een Vlaamse vertelt haar vriendin over een huis dat ze wil gaan kopen. Midden in haar lyrische verhaal over de lichte ruimtes en de gezellige wijk schrikt ze op: de trein rijdt ineens in de verkeerde richting. Paniek! De twee overleggen en besluiten op het volgende station uit te stappen: “Kunnen ze dat dan niet omroepen hè”. Een Waalse man die het ziet gebeuren knipoogt naar z’n medereizigers. Hij weet blijkbaar wél dat de metro hier altijd een knik maakt, dat ze geen reden hebben om zich druk te maken. Maar ze tegenhouden om ze dat in het Vlaams te zeggen... Nee.

9.11 Autobusu Nr. 29 pasiekiu Chausee de Lauvain arba Leuvense-Steenweg. Drauge su raudona liemene bei banderolių krepšiu nešinu kurjeriu ir leidžiamės žemyn. Jis stabteli prie kiekvienų durų: indiški patiekalai, kepykla, daržovės, telefonai ir faksai, lažybų punktas, nebrangūs skambučiai į užsienio šalis... “New calling rates!” — prie vitrinos prilipinta daug rožiniu flomasteriu išmargintų puslapių. Šioje gatvėje moterys slepia galvas po šviesiomis skaromis. Dauguma parduotuvių nedirba, o ir darbo laikas nėra nurodytas. Kai kurių langai nuspalvinti baltais dažais. Vyras, padedamas septynerių metų berniuko, dėlioja vaisius: “Indian store” — prancūzų ar flamandų kalbos čia negirdėti.

9:22 Vietinė parduotuvė. “Bonjour Madam, bonjour Monsieur!”, kasininkas moko dirbti naują darbuotoją ir spausdamas kiekvieną klavišą kažką aiškina.
Vyresnio amžiaus pirkėjos visas prekes krauna ne į parduotuvės, tačiau į savo atsineštus medžiaginius krepšius, kasininkas jas prašo prekes išdėlioti ant prekystalio, tačiau kai kurioms atrodo, kad pakaks jas tiesiog išvardyti ir susiginčija. Tuo tarpu kitos dvi žilaplaukės susitiko daržovių skyriuje ir šneka jau dešimt minučių.

9.40 Station Houba-Brugmann. Een Britse toeriste probeert vergeefs een metrokaartje te kopen in de automaat. Haar pasje weigert en de enige automaat die ook papiergeld pakt, is buiten werking. Het loket is gesloten en nergens is gelegenheid om geld te wisselen. Shit. Een medewerker van het vervoersbedrijf ziet zo snel ook geen ideale oplossing, maar tot een compromis wil hij wel komen: “Maybe the best thing to do is to get on the train, and try on the next station...” — “But isn’t that illegal?”, vraagt ze verbaasd. “Mais oui! But what else can you do?”